Γιατί αγαπάμε το ελεύθερο κάμπινγκ

Μπορεί να είναι... παράνομο, έχει όμως μεγάλη γοητεία και ομορφιές για αυτούς που το έχουν ζήσει. 

 

Η επαφή με τη φύση, η πρώτη βουτιά το πρωί όταν καίει ο ήλιος, τα μαγευτικά χρώματα του απογεύματος, τα αυτοσχέδια μαγειρέματα και οι παρέες που σχηματίζονται αυθόρμητα γύρω από τη φωτιά, είναι μερικοί μόνο από τους λόγους που πολλοί άνθρωποι αγαπάνε και προτιμούν αυτό το είδος διακοπών.

Πέρα από τη μαγευτική εμπειρία που προσφέρει, την αίσθηση ελευθερίας και την "ταλαιπωρία" που μας θυμίζει πολλές φορές ότι τελικά δεν έχουμε τόσα πράγματα ανάγκη και μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τον καταναλωτικό παροξυσμό που μας πιάνει στην πόλη, υπάρχει και ένα ακόμα σημαντικό επιχείρημα, το οποίο αυτή την περίοδο ευσταθεί ακόμα περισσότερο.

Μπορεί να φαντάζει...

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗ: ΠΩΣ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΜΕΤΑΤΡΕΨΕΙ ΤΟ ΘΥΜΑ ΣΕ ΘΥΤΗ

της Νέλλης Ψαρρού

Με αφορμή τη φετινή κινητοποίηση για την ελεύθερη κατασκήνωση, αλλά και το Καραβάνι για την ελεύθερη κατασκήνωση, έχουν ξεκινήσει πολλές συζητήσεις με ποικίλο και διαφορετικό περιεχόμενο. Αυτό που ξαφνιάζει(;) δυσάρεστα είναι η αναπαραγωγή συγκεκριμένων νοοτροπιών ή και ψευδοεπιχειρημάτων που, εν πολλοίς, συναντάμε ενάντια σε κάθε κίνηση -ατομική ή συλλογική- που αναζητά την Ελευθερία – τα πρόσφατα παραδείγμα είναι και πολλά και πολύ (πιο) επώδυνα.

Σε αυτό το άρθρο, μέσα από την πληθώρα απόψεων και επιχειρημάτων, θα επιλέξω να ασχοληθώ με ένα συγκεκριμένο τύπο επιχειρηματολογίας, αυτήν που καταγγέλει τον ελεύθερο κατασκηνωτή ως ρυπαντή και καταστροφέα της φύσης. Η επιλογή αυτή πηγάζει όχι από την αξιολόγηση του επιχειρήματος αυτού ως περισσότερο σημαντικού από άλλα, αλλά ως εκείνου που συναντάμε σε όλους τους πολιτικούς και κοινωνικούς χώρους, ανεξαρτήτως ιδεολογικής τοποθέτησης, αλλά και ως εκείνου που συγκεντρώνει το κύριο χαρακτηριστικό των ενορχηστρωμένων επιθέσεων στους ανθρώπους που διεκδικούν: τη μετατροπή του θύματος σε θύτη.

Νέο είδος προς εξαφάνιση – ή Ποινικοποίηση της Ρύπανσης

Όπως ίσως να είναι γνωστό σε κάθε ενδιαφερόμενο για το ζήτημα της ελεύθερης κατασκήνωσης, η νομική απαγόρευσή της δεν αποτελεί ζήτημα προστασίας του περιβάλλοντος, αλλά εντάσσεται στον νόμο περί προστασίας του οργανωμένου τουρισμού: ο νόμος Ν.2160/93 (παρ.12, άρθ. 4) (ΦΕΚ 18/Α/19.7.93) «Ρυθμίσεις για τον τουρισμό και άλλες διατάξεις» απαγορεύει την ελεύθερη κατασκήνωση σε κοινόχρηστους χώρους, δάση, αιγιαλούς, ακόμη και σε ιδιωτικά οικόπεδα(!), επιφυλάσσοντας στους παραβάτες αυτόφωρη σύλληψη, ποινή φυλάκισης και χρηματική ποινή μέχρι 150 ευρώ (δείτε εδώ κείμενο για τον νόμο). Δηλαδή, δεν θα πας διακοπές αν δεν θες να πληρώσεις - εκτός αν έχεις σπίτι στο χωριό ή παρανομήσεις(!): η τουριστική "ανάπτυξη" της χώρας είναι πιο σημαντική από την 
 

Παρέμβαση στο Χορευτό Πηλίου για την ελεύθερη κατασκήνωση

Από σήμερα μέχρι την Κυριακή θα γίνονται παρεμβάσεις στο Χορευτό Πηλίου γιατί η ελεύθερη κατασκήνωση είναι δικαίωμα και κανείς δεν θα μας εμποδίσει να διεκδικούμε τη ζωή στη φύση!

Σαν απάντηση στην κίνηση του δημάρχου να μοιράσει φυλλάδια στα παρμπρίζ των ΙΧ όπου ενημερώνει πως η ελεύθερη κατασκήνωση απαγορεύεται.
Θα μοιραστούν   κείμενα (η έκκληση των ηλιόσπορων θα δοθεί σε όσους αυτοδιοικητικούς συναντήσουμε, μαζί με το τετράπτυχο επικαιροποιημένο) και θα κολληθούν τα αφισάκια.

Όποιος είναι τριγύρω, ο συντονισμός θα γίνεται στα "καλύβια".

Το σχετικό κείμενο: ...